غزل شمارهٔ ۲۹۷۲

✦ The meaning of this ghazal

Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.

1. G2972:1 ای آن که مر مرا تو به از جان و دیده‌ایدر جان من هر آنچ ندیدم تو دیده‌ای
2. G2972:2 بگزیده‌ام ز هجر تو تابوت آتشینآری به حق آنک مرا تو گزیده‌ای
3. G2972:3 گر از بریده خون چکد اینک ز چشم منخون می‌چکد که بی‌سبب از من بریده‌ای
4. G2972:4 از چشم من بپرس چرا چشمه گشته‌ایوز قد من بپرس که از کی خمیده‌ای
5. G2972:5 از جان من بپرس که با کفش آهنیناندر ره فراق کجاها رسیده‌ای
6. G2972:6 این هم بپرس از او که تو در حسن و در جمالمانند او ز هیچ زبانی شنیده‌ای
7. G2972:7 این هم بگو که گر رخ او آفتاب نیستچون ابر پاره پاره ز هم چون دریده‌ای
8. G2972:8 پیداست در دم تو که از ناف مشک خاستکاندر کدام سبزه و صحرا چریده‌ای
9. G2972:9 آنی که دیده‌ای تو دلا آسمانییزیرا ز دلبران زمینی رمیده‌ای
10. G2972:10 دانم که دیده‌ای تو بدین چشم یوسفیتا تو ترنج و دست ز مستی بریده‌ای
11. G2972:11 تبریز و شمس دین و دگرها بهانه‌هاستکز وی دو کون را تو خطی درکشیده‌ای

ganjoor: sh2972 · public domain