The whole ghazal ↗

1. 1 آن دل که گم شده‌ست هم از جان خویش جوی·آرام جان خویش ز جانان خویش جوی
2. 2 اندر شکر نیابی ذوق نبات غیب·آن ذوق را هم از لب و دندان خویش جوی
3. 3 دو چشم را تو ناظر هر بی‌نظر مکن·در ناظری گریز و ازو آن خویش جوی
4. 4 نقلست از رسول که مردم معادنند·پس نقد خویش را برو از کان خویش جوی
5. 5 از تخت تن برون رو و بر تخت جان نشین·از آسمان گذر کن و کیوان خویش جوی
6. 6 برقی که بر دلت زد و دل بی‌قرار شد·آن برق را در اشک چو باران خویش جوی
7. 7 انبان بوهریره وجود توست و بس·هر چه مراد توست در انبان خویش جوی
8. 8 ای بی‌نشان محض نشان از کی جویمت·هم تو بجو مرا و به احسان خویش جوی