غزل شمارهٔ ۳۱۰۷

✦ The meaning of this ghazal

Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.

1. G3107:1 میان تیرگی خواب و نور بیداریچنان نمود مرا دوش در شب تاری
2. G3107:2 که خوب طلعتی از ساکنان حضرت قدسکه جمله محض خرد بود و نور هشیاری
3. G3107:3 تنش چو روی مقدس بری ز کسوت جسمچو عقل و جان گهردار، وز غرض عاری
4. G3107:4 مرا ستایش بسیار کرد و گفت:« ای آنکه در جحیم طبیعت چنین گرفتاری
5. G3107:5 شکفته گلبن جوزا برای عشرت تستتو سر به گلخن گیتی چرا فرود آری
6. G3107:6 سریر هفت فلک تخت تست اگرچه کنونز دست طبع، گرفتار چار دیواری
7. G3107:7 کمال جان چو بهایم ز خواب و خور مطلبکه آفریده تو زین‌سان نه بهر این کاری
8. G3107:8 بدی مکن که درین کشت زار زود زوالبه داس دهر همان بدروی که می‌کاری
9. G3107:9 پی مراد چه پویی به عالمی که در اوچو دفع رنج کنی جمله راحت انگاری؟!
10. G3107:10 حقیقت این شکم از آز پر نخواهد شداگر به ملک همه عالمش بیانباری
11. G3107:11 گرفتمت که رسیدی بدانچ می‌طلبیولی چه سود از آن، چون بجاش بگذاری؟!
12. G3107:12 شب جوانیت ای دوست چون سپیده دمیدتو مست، خفته و آگه نه‌ای ز بیداری

ganjoor: sh3107 · public domain