The whole ghazal ↗

1. 1 مگر این دم سر آن زلف پریشان شده است·که چنین مشک تتاری عبرافشان شده است
2. 2 مگر از چهره او باد صبا پرده ربود·که هزاران قمر غیب درخشان شده است
3. 3 هست جانی که ز بوی خوش او شادان نیست·گرچه جان بو نبرد کو ز چه شادان شده است
4. 4 ای بسا شاد گلی کز دم حق خندان است·لیک هر جان بنداند ز چه خندان شده است
5. 5 آفتاب رخش امروز زهی خوش که بتافت·که هزاران دل از او لعل بدخشان شده است
6. 6 عاشق آخر ز چه رو تا به ابد دل ننهد·بر کسی کز لطفش تن همگی جان شده است
7. 7 مگرش دل سحری دید بدان سان که وی است·که از آن دیدنش امروز بدین سان شده است
8. 8 تا بدیده است دل آن حسن پری زاد مرا·شیشه بر دست گرفته است و پری خوان شده است
9. 9 بر درخت تن اگر باد خوشش می‌نوزد·پس دو صد برگ دو صد شاخ چه لرزان شده است
10. 10 بهر هر کشته او جان ابد گر نبود·جان سپردن بر عاشق ز چه آسان شده است
11. 11 از حیات و خبرش باخبران بی‌خبرند·که حیات و خبرش پرده ایشان شده است
12. 12 گر نه در نای دلی مطرب عشقش بدمید·هر سر موی چو سرنای چه نالان شده است
13. 13 شمس تبریز ز بام ار نه کلوخ اندازد·سوی دل پس ز چه جان‌هاش چو دربان شده است