The whole ghazal ↗

1. 1 بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست·بگشای لب که قند فراوانم آرزوست
2. 2 ای آفتاب حُسن! برون‌ آ دمی ز ابر·کآن چهرهٔ مُشَعشَعِ تابانم آرزوست
3. 3 بشنودم از هوای تو آواز طبل باز·باز آمدم که ساعدِ سلطانم آرزوست
4. 4 گفتی ز ناز «بیش مَرَنجان مرا، برو»·آن گفتنت، که «بیش مرنجانم» آرزوست
5. 5 وآن دفع گفتنت که «برو، شَه به خانه نیست»·وآن ناز و باز و تندی دربانم آرزوست
6. 6 در دست هر که هست ز خوبی قُراضه‌هاست·آن معدن مَلاحت و آن کانم آرزوست
7. 7 این نان و آب چرخ، چو سیل است بی‌وفا·من ماهی‌ام، نهنگم و عُمّانم آرزوست
8. 8 یعقوب‌وار وا اَسَفاها همی زنم·دیدارِ خوبِ یوسفِ کنعانم آرزوست
9. 9 والله که شهر بی‌تو مرا حبس می‌شود·آوارگیّ و کوه و بیابانم آرزوست
10. 10 زین همرهان سست‌عناصِر دلم گرفت·شیر خدا و رستم دستانم آرزوست
11. 11 جانم ملول گشت ز فرعون و ظلم او·آن نورِ رویِ موسیِ عِمرانم آرزوست
12. 12 زین خلق پُرشکایتِ گریان شدم ملول·آن های هوی و نعرهٔ مستانم آرزوست
13. 13 گویاترم ز بلبل امّا ز رَشک عام·مُهر است بر دهانم و افغانم آرزوست
14. 14 دی شیخ با چراغ همی گشت گِرد شهر·کز دیو و دَد ملولم و انسانم آرزوست
15. 15 گفتند «یافت می‌نشود، جُسته‌ایم ما»·گفت «آن چه یافت می‌نَشوَد، آنم آرزوست»
16. 16 هرچند مُفلسم نپذیرم عقیق خُرد·کانِ عقیقِ نادرِ ارزانم آرزوست
17. 17 پنهان ز دیده‌ها و همه دیده‌ها از اوست·آن آشکارْ صنعتِ پنهانم آرزوست
18. 18 خود کار من گذشت ز هر آرزو و آز·از کان و از مکان، پی ارکانم آرزوست
19. 19 گوشم شنید قصّهٔ ایمان و مست شد·کو قِسم چشم؟ صورت ایمانم آرزوست
20. 20 یک دست جام باده و یک دست جَعد یار·رقصی چنین میانهٔ میدانم آرزوست
21. 21 می‌گوید آن رباب که مُردم ز انتظار·دست و کنار و زخمهٔ عثمانم آرزوست
22. 22 من هم‌ رباب عشقم و عشقم رُبابی است·وآن لطف‌های زخمهٔ رحمانم آرزوست
23. 23 باقی این غزل را ای مطرب ظریف·زین سان همی شمار که زین سانم آرزوست
24. 24 بنمای شمس مَفخَر تبریز رو ز شرق·من هدهدم حضور سلیمانم آرزوست