غزل شمارهٔ ۴۶۰

✦ The meaning of this ghazal

Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.

1. G460:1 عاشق آن قند تو جان شکرخای ماستسایه‌ی زلفین تو در دو جهان جای ماست
2. G460:2 از قد و بالای اوست عشق که بالا گرفتو آنک بشد غرق عشق قامت و بالای ماست
3. G460:3 هر گل سرخی که هست از مدد خون ماستهر گل زردی که رُست رُسته ز صفرای ماست
4. G460:4 هر چه تصور کنی خواجه که همتاش نیستعاشق و مسکین آن بی‌ضد و همتای ماست
5. G460:5 از سبب هجر اوست شب که سیه‌پوش گشتتوی به تو دودِ شب ز آتش سودای ماست
6. G460:6 نیست ز من باورت؟ این سخن از شب بپرستا بدهد شرح آنک فتنه فردای ماست
7. G460:7 شب چه بود روز نیز شهره و رسوای اوستکاهش مه از غمِ ماه دل‌افزای ماست
8. G460:8 آه! که از هر دو کون تا چه نهان بوده‌ایخه! که نهانی چنین شهره و پیدای ماست
9. G460:9 زان سوی لوح وجود مکتب عشاق بودو آنچ ز لوحش نمود آن همه اسمای ماست
10. G460:10 اول و پایان راه از اثر پای ماستناطقه و نفس کل ناله سرنای ماست
11. G460:11 گر نه کژی همچو چنگ واسطه نای چیست؟در هوس آن سری اوست که هم پای ماست
12. G460:12 گرچه که ما هم کژیم در صفت جسم خویشبر سر منشور عشق جسمِ چو طغرای ماست
13. G460:13 رخت به تبریز برد مفخر جان شمس دینبازبیاریم زود کان همه کالای ماست

ganjoor: sh460 · public domain