Divan-e Shams Ghazal 471 Beyt 5 ← previous · next →

Divan-e Shams · غزل شمارهٔ ۴۷۱

  1. طره خویش ای نگار، خوش به کف من سپار هر که در این چه فتاد دادِ رسن واجبست

G471:5

Your language

No rendering in your language yet — it is made for the whole ghazal at once:

Commentary on this couplet

Not written yet — a close reading of this couplet inside its ghazal:

The whole ghazal ↗

  1. 1 پیش چنین ماه‌رو گیج شدن واجبست·عشرت پروانه را شمع و لگن واجبست
  2. 2 هست ز چنگ غمش گوش مرا کش‌مکش·هر دمم از چنگ او تن تننن واجبست
  3. 3 دلو دو چشم مرا گرچه که کم نیست آب·مردمک دیده را چاه ذقن واجبست
  4. 4 دلبرِ چون ماه را هر چه کند می‌رسد·عاشق درگاه را خُلقِ حسَن واجبست
  5. 5 طره خویش ای نگار، خوش به کف من سپار·هر که در این چه فتاد دادِ رسن واجبست
  6. 6 عشق که شهر خوشیست این همه اغیار چیست ؟·حفظ چنین شهر را برج و بدن واجبست
  7. 7 غمزه دزدیده را شحنه غم در پی‌ست·روشنیِ دیده را خوبِ ختن واجبست
  8. 8 عاشق عیسی نه‌ای بی‌خور و خر کی زیی ؟·کالبد مرده را گور و کفن واجبست
  9. 9 مریم جان را مخاض برد به نخل و ریاض·منقطع درد را نزل وطن واجبست
  10. 10 نزل دل بارکش هست ملاقات خوش·ناقه پرفاقه را شرب و عطن واجبست
  11. 11 لطف کن ای کان قند راه دهانم ببند·اشتر سرمست را بند دهن واجبست

ganjoor: sh471 · public domain