The whole ghazal ↗

1. 1 چونک جمال حسن تو، اسبِ شکار زین کند·نیست عجب که از جنون، صد چو مرا چنین کند
2. 2 بال برآرد این دلم، چونک غمت پرک زند·بارْ خدا! تو حکم کن، تا به ابد همین کند
3. 3 چونک ستارهٔ دلم، با مه تو قران کند·اه که فلک چه لطف‌ها از تو بر این زمین کند
4. 4 باده به دست، ساقیت، گِرد جهان همی رود·آخر کار عاقبت، جان مرا گزین کند
5. 5 گر چه بسی بیاورد در دل بنده سر کند·غیرت تو بسوزدش، گر نفسی جز این کند
6. 6 از دل همچو آهنم، دیو و پری حذر کند·چون دل همچو آب را، عشق تو آهنین کند
7. 7 جان چو تیر راست من در کف توست چون کمان·چرخ از این ز کین من هر طرفی کمین کند
8. 8 دیدهٔ چرخ و چرخیان نقش کند نشان من·زآنک مرا به هر نفس، لطف تو هم‌نشین کند
9. 9 سجده کنم به هر نفس از پی شکر آنک حق·در تبریز مر مرا بندهٔ شمس دین کند