The whole ghazal ↗

1. 1 برآمد بر شجر طوطی که تا خطبه‌یْ شکر گوید·به بلبل کرد اشارت گل که تا اشعار برگوید
2. 2 به سرو سبز وحی آمد که تا جانش بُوَد در تن·میان بندد به خدمت، روز و شب‌ها این سَمَر گوید
3. 3 همه تسبیح گویانند اگر ماهست اگر ماهی·ولیکن عقل استادست، او مشروح‌تر گوید
4. 4 درآید سنگ در گریه درآید چرخ در کُدْیه·ز عرش آید دو صد هدیه چو او درسِ نظر گوید
5. 5 هزاران سیمبر بینی گشاییده بر و سینه·چو آن عنبرفشان قصه‌یْ نسیم آن سحر گوید
6. 6 که را ماند دل آن لحظه که آن جان شرح دل گوید؟·که را ماند خبر از خود در آن دم کو خبر گوید؟
7. 7 حدیث عشق، جان گوید؛ حدیث ره‌روان گوید·حدیث سُکر، سر گوید؛ حدیث خون، جگر گوید