The whole ghazal ↗

1. 1 سعادت‌جو دگر باشد و عاشق خود دگر باشد·ندارد پای عشق او کسی کش عشق سر باشد
2. 2 مراد دل کجا جوید بقای جان کجا خواهد·دو چشم عشق پرآتش که در خون جگر باشد
3. 3 ز بدحالی نمی‌نالد دو چشم از غم نمی‌مالد·که او خواهد که هر لحظه ز حال بد بتر باشد
4. 4 نه روز بخت می‌خواهد نه شب آرام می‌جوید·میان روز و شب پنهان دلش همچون سحر باشد
5. 5 دو کاشانه‌ست در عالم یکی دولت یکی محنت·به ذات حق که آن عاشق از این هر دو به درباشد
6. 6 ز دریا نیست جوش او که در بس یتیمست او·از این کان نیست روی او اگر چه همچو زر باشد
7. 7 دل از سودای شاه جان شهنشاهی کجا جوید·قبا کی جوید آن جانی که کشته آن کمر باشد
8. 8 اگر عالم هما گیرد نجوید سایه‌اش عاشق·که او سرمست عشق آن همای نام ور باشد
9. 9 اگر عالم شکر گیرد دلش نالان چو نی باشد·وگر معشوق نی گوید گدازان چون شکر باشد
10. 10 ز شمس الدین تبریزی مقیم عشق می‌گویم·خداوندا چرا چندین شهی اندر سفر باشد