متنِ کاملِ غزل ↗

1. 1 شاد شد جانم که چشمت وعدهٔ احسان نهاد·ساده‌دل مردی که دل بر وعدهٔ مستان نهاد
2. 2 چون حدیث بیدلان بشنید جان خوش‌دلم·جان بداد و این سخن را در میان جان نهاد
3. 3 برج‌برج و خانه‌خانه جویم آن خورشید را·کو کلید خانه از همسایگان پنهان نهاد
4. 4 مشک گفتم زلف او را زین سخن بشکست زلف·هندوی زلفش شکسته رو به ترکستان نهاد
5. 5 من نیم سلطان ولیکن خاک پای او شدم·خاک پای خویشتن را او لقب سلطان نهاد
6. 6 همچو گربه عطسهٔ شیری بدم از ابتدا·بس شدم زیر و زبر کو گربه در انبان نهاد
7. 7 گفت: ار تو زادهٔ شیری نه‌ای گربه برآ·بردر انبان! شیر در انبان‌درون نتوان نهاد
8. 8 من چو انبان بردریدم گفت آن انبان مرا·چون توی را هر که گربه دید او بهتان نهاد
9. 9 شمس تبریزی‌ست تابان از ورای هفت چرخ·لاجرم تاب نوآیین بر چهارارکان نهاد