The whole ghazal ↗

1. 1 عاشقان بر درت از اشک چو باران کارند·خوش به هر قطره دو صد گوهر جان بردارند
2. 2 همه از کار از آن روی معطل شده‌اند·چو از آن سر نگری موی به مو در کارند
3. 3 گرچه بی‌دست و دهانند درختان چمن·لیک سرسبز و فزاینده و دردی خوارند
4. 4 صد هزارند ولیکن همه یک نور شوند·شمع‌ها یک صفتند ار به عدد بسیارند
5. 5 نورهاشان به هم اندرشده بی‌حد و قیاس·چون برآید مه تو جمله به تو بسپارند
6. 6 چشم‌هاشان همه وامانده در بحر محیط·لب فروبسته از آن موج که در سر دارند
7. 7 ای بسا جان سلیمان نهان همچو پری·که به لشکرگهشان مور نمی‌آزارند
8. 8 هست اندر پس دل واقف از این جاسوسی·کو بگوید همه اسرار گرش بفشارند
9. 9 بی کلیدیست که چون حلقه ز در بیرونند·ور نه هر جزو از آن نقده کل انبارند
10. 10 این بدن تخت شه و چار طبایع پایش·تاجداران فلک تخت به تو نگذارند
11. 11 شمس تبریز اگر تاج بقا می‌بخشد·دل و جان را تو بشارت ده اگر بیدارند