The whole ghazal ↗

1. 1 قومی که بر براق بصیرت سفر کنند·بی ابر و بی‌غبار در آن مه نظر کنند
2. 2 در دانه‌های شهوتی آتش زنند زود·وز دامگاه صعب به یک تک عبر کنند
3. 3 از خارخار این گر طبع آن طرف روند·بزم و سرای گلشن جای دگر کنند
4. 4 بر پای لولیان طبیعت نهند بند·شاهان روح زو سر از این کوی درکنند
5. 5 پای خرد ببسته و اوباش نفس را·دستی چنین گشاده که تا شور و شر کنند
6. 6 اجزای ما بمرده در این گورهای تن·کو صور عشق تا سر از این گور برکنند
7. 7 مسیست شهوت تو و اکسیر نور عشق·از نور عشق مس وجود تو زر کنند
8. 8 انصاف ده که با نفس گرم عشق او·سردا جماعتی که حدیث هنر کنند
9. 9 چون صوفیان گرسنه در مطبخ خرد·آیند و زله‌های گران مایه جز کنند
10. 10 زاغان طبع را تو ز مردار روزه ده·تا طوطیان شوند و شکار شکر کنند
11. 11 در ظل میرآب حیات شکرمزاج·شاید که آتشان طبیعت شرر کنند
12. 12 از رشک نورها است که عقل کمال را·از غیرت ملاحت او کور و کر کنند
13. 13 جز حق اگر به دیدن او غمزه‌ای کند·آن دیده را به مهر ابد بی‌خبر کنند
14. 14 فخر جهان و دیده تبریز شمس دین·کاجزای خاک از گذرش زیب و فر کنند
15. 15 اندر فضای روح نیابند مثل او·گر صد هزار بارش زیر و زبر کنند
16. 16 خالی مباد از سر خورشید سایه‌اش·تا روز را به دور حوادث سپر کنند