غزل شمارهٔ ۸۸۷

✦ The meaning of this ghazal

Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.

1. G887:1 روبهکی دنبه برد شیر مگر خفته بودجان نبرد خود ز شیر روبه کور و کبود
2. G887:2 قاصد ره داد شیر ور نه که باور کنداین چه که روباه لنگ دنبه ز شیری ربود
3. G887:3 گفت که گرگی بخورد یوسف یعقوب راشیر فلک هم بر او پنجه نیارد گشود
4. G887:4 هر نفس الهام حق حارس دل‌های ماستاز دل ما کی برد میمنه دیو حسود
5. G887:5 دست حق آمد دراز با کف حق کژ مبازدر ره حق هر که کاشت دانهٔ جو، جو درود
6. G887:6 هر که تو را کرد خوار رو به خدایش سپارهر کی بترساندت روی به حق آر زود
7. G887:7 غصه و ترس و بلا هست کمند خداگوش کشان آردت رنج به درگاه جود
8. G887:8 یارب و یارب کنان روی سوی آسمانآب ز دیده روان بر رخ زردت چو رود
9. G887:9 سبزه دمیده ز آب بر دل و جان خرابصبح گشاده نقاب ذلک یوم الخلود
10. G887:10 گر سر فرعون را درد بدی و بلالاف خدایی کجا دردهدی آن عنود
11. G887:11 چون دم غرقش رسید گفت اقل العبیدکفر شد ایمان و دید چونک بلا رو نمود
12. G887:12 رنج ز تن برمدار در تک نیلش درآرتا تن فرعون وار پاک شود از جحود
13. G887:13 نفس به مصرست امیر در تک نیلست اسیرباش بر او جبرئیل دود برآور ز عود
14. G887:14 عود بخیلست او بو نرساند به توراز نخواهد گشا تا نکشد نار و دود
15. G887:15 مفخر تبریز گفت شمس حق و دین نهفترو ترش از توست عشق سرکه نشاید فزود

ganjoor: sh887 · public domain