غزل شمارهٔ ۹۰۷

✦ The meaning of this ghazal

Open any couplet for its own page — rendering, commentary, hard words.

1. G907:1 مده به دست فراقت دل مرا که نشایدمکش تو کشته خود را مکن بتا که نشاید
2. G907:2 مرا به لطف گزیدی چرا ز من برمیدیایا نموده وفاها مکن جفا که نشاید
3. G907:3 بداد خازن لطفت مرا قبای سعادتبرون مکن ز تن من چنین قبا که نشاید
4. G907:4 مثال دل همه رویی قفا نباشد دل راز ما تو روی مگردان مده قفا که نشاید
5. G907:5 حدیث وصل تو گفتم بگفت لطف تو کریز بعد گفتن آری مگو چرا که نشاید
6. G907:6 تو کان قند و نباتی نبات تلخ نگویدمگوی تلخ سخن‌ها به روی ما که نشاید
7. G907:7 بیار آن سخنانی که هر یکیست چو جانینهان مکن تو در این شب چراغ را که نشاید
8. G907:8 غمت که کاهش تن شد نه در تنست نه بیرونغم آتشیست نه در جا مگو کجا که نشاید
9. G907:9 دلم ز عالم بی‌چون خیالت از دل از آن سومیان این دو مسافر مکن جدا که نشاید
10. G907:10 مبند آن در خانه به صوفیان نظری کنمخور به رنج به تنها بگو صلا که نشاید
11. G907:11 دلا بخسب ز فکرت که فکر دام دل آمدمرو به جز که مجرد بر خدا که نشاید

ganjoor: sh907 · public domain