M2:1376 — ای ملامت‌گر سلامت مر تو را / ای سلامت‌جو رها کن تو مرا

Este verso es la voz del amante de Dios, el buscador espiritual que ha elegido un camino de transformación intensa, comparado aquí con un horno (kūrah) que debe arder para cumplir su propósito. Se dirige a dos tipos de personas que representan la misma mentalidad mundana: el "censor" (malāmat-gar), que critica su aparente locura y abandono de las normas sociales, y el "buscador de seguridad" (salāmat-jū), que valora la comodidad y la ausencia de riesgos por encima de todo.

La respuesta del amante no es defensiva, sino una declaración de independencia espiritual. Al censor le desea paz (salāmat), una forma cortés de decir: "Tu opinión no me afecta; sigue tu camino seguro, que yo seguiré el mío". Al buscador de seguridad le pide directamente que lo deje en paz. Para el verdadero amante, la "seguridad" es una trampa que impide el crecimiento. El verdadero anhelo no es la comodidad, sino la aniquilación en el fuego del Amor Divino, un estado que parece una locura peligrosa para el observador externo, pero que para el amante es la única vida verdadera.

این بیت زبان حال سالک عاشقی است که راه پرخطر عشق الهی را برگزیده است. او در اینجا به دو گروه پاسخ می‌دهد: یکی «ملامت‌گر» که او را به خاطر انتخاب این مسیر سرزنش می‌کند، و دیگری «سلامت‌جو» که همواره به دنبال عافیت و دوری از خطر است.

مولانا در ابیات قبل، نزدیکی به «شاه» (حق) را به امری خطیر اما گریزناپذیر برای «باهمتان» تشبیه کرده بود. در نگاه عارف، این خطر عین زندگی و شیرین‌تر از شکر است. بنابراین، وقتی کسی از بیرون این شور و شوق را می‌بیند و آن را نوعی بی‌احتیاطی یا جنون می‌خواند، عارف با آرامش به او می‌گوید: «سلامت و عافیت ارزانی تو باد، اما مرا با همین خطر و ملامت رها کن.»

این بیت تقابل دو جهان‌بینی را به نمایش می‌گذارد: جهان‌بینی عقل حسابگر که در جستجوی امنیت و بقاست، و جهان‌بینی عشق که در طلب فنا و سوختن است. عاشق، رنج و سختی راه را نه تنها می‌پذیرد، بلکه آن را لازمهٔ سلوک و شرط رسیدن به مقصود می‌داند. او از ملامت دیگران نمی‌هراسد و آسایش عافیت‌طلبان را نمی‌خواهد، زیرا خوشی و آرامش خود را در دل آتش عشق یافته است، همان‌طور که در بیت بعدی می‌گوید: «جان من کوره‌ست با آتش خوشست».