خواندن› دفتر ۲› بخش ۳۵ - انکار کردن موسی علیه السلام بر مناجات شبان› بیت ۱۷۴۸
M2:1748 — گفت ای موسی دهانم دوختی / وز پشیمانی تو جانم سوختی
M2:1748
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
چوپان به موسی میگوید که با توبیخ و سرزنش خود، جلوی ابراز عشق خالصانه و بیریای او را گرفته و با القای پشیمانی در دلش، شور و حرارت درونی او را سوزانده و خاموش کردهای.
این بیت، نقطه اوج واکنش چوپان به سرزنشهای موسی (ع) است. موسی، به عنوان نمایندهٔ شریعت و عقل ظاهری، کلمات عاشقانه و سادهٔ چوپان را کفرآمیز دانسته و او را به شدت توبیخ کرده است. چوپان در اینجا با دو استعارهٔ قدرتمند، تأثیر این سرزنش را بیان میکند.
«دهانم دوختی»: این عبارت به معنای ساکت کردن و جلوگیری از بیان است. موسی با تحمیل قواعد و آداب رسمی، راه ارتباط طبیعی و قلبی چوپان با معشوقش (خدا) را مسدود کرده است. آن زبانی که از دل برمیخاست، اکنون مهر و موم شده است.
«وز پشیمانی تو جانم سوختی»: این بخش عمیقتر است. موسی چوپان را به «توبه» واداشته، اما این توبه، نه یک بازگشت شادیبخش، بلکه یک «پشیمانی» ویرانگر است. آتشی که پیش از این، آتش عشق و اشتیاق بود، اکنون به آتش حسرت و شرم تبدیل شده و جان او را سوزانده است. آن شور و حال عارفانه جای خود را به سکوت و احساس گناه داده است. در واقع، داروی موسی (پشیمانی) برای چوپان، از خود بیماری (کلمات کفرآمیز) کشندهتر بوده است.
- دوختی
- بستی، مهر و موم کردی
- وز
- مخفف «و از»
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.