M3:131 — بلک خود را در صفا گوری کَنی / در منی‌ او کُنی دفن منی

Dalam konteks ini, Rumi membedakan antara amal lahiriah yang sia-sia dan amal batiniah yang hakiki. Ayat sebelumnya (M3:130) menyinggung tentang membangun kuburan dan nisan megah dari batu dan kayu—sebuah perbuatan yang tampak saleh namun tidak menyentuh esensi. Rumi menolaknya dan menawarkan alternatif yang radikal.

Kuburan yang sesungguhnya harus digali bukan di tanah, melainkan di dalam ṣafā (kejernihan spiritual). Ini adalah sebuah ruang batin yang suci, tempat sang salik mempersiapkan kematian simbolisnya. Kematian apa? Kematian ego, atau manī (keakuan). 'Mengubur keakuan' adalah inti dari jalan sufi, sebuah proses melepaskan ilusi diri yang terpisah dari Tuhan.

Proses penguburan ini terjadi di dalam Ke-Aku-an-Nya (manī-i ū). Artinya, ego individu yang terbatas dilebur ke dalam Wujud Ilahi yang tak terbatas. Ini bukan pemusnahan total, melainkan transformasi: dari eksistensi yang berpusat pada diri sendiri menjadi eksistensi yang berpusat pada Tuhan. Dengan demikian, 'membangun kubur' menjadi metafora untuk fanāʾ (peleburan diri), langkah terpenting menuju penyatuan dengan Sang Kekasih.

مولانا در ابیات پیشین، از بیهودگی تلاش برای آبادانی دنیا و ساختن مقبره‌های باشکوه سخن می‌گوید. او تأکید می‌کند که ساختن گور واقعی با سنگ و چوب نیست. این بیت، راهکار جایگزین و حقیقی را نشان می‌دهد: به جای ساختن قبری در خاک، باید در «صفا» و خلوص معنوی برای خود گوری حفر کنی. این گور، محل دفنِ «منی» یا همان نفس و خودخواهی انسان است.

عمل دفن کردن، در «منیِ او» صورت می‌گیرد؛ یعنی در هستی مطلق و یگانهٔ خداوند. این همان مفهوم «فنا» در عرفان است: مرگ ارادی و اختیاری پیش از مرگ طبیعی. سالک با از میان بردن خودبینی و تسلیم کامل در برابر حق، به نوعی در وجود او محو و دفن می‌شود. این گور معنوی، برخلاف گور خاکی که پایان زندگی است، سرآغاز حیات حقیقی و جاودانه در کنار معشوق ازلی است. مولانا در بیت بعدی این ایده را ادامه می‌دهد و می‌گوید با این کار، از دَم و نفس الهی مدد و زندگی تازه می‌گیری.