M3:20 — تا نگویی سِرّ سلطان را به کس / تا نریزی قند را پیش مگس

مولانا در این بیت به یکی از اصول بنیادین عرفان، یعنی «رازداری»، اشاره می‌کند. وقتی خداوند به سالک ظرفیت معنوی (حلق) می‌بخشد و او را از ناپاکی‌ها پاک می‌کند، این کار برای آن است که اسرار الهی را نزد او به امانت بسپارد. سالک باید این امانت را حفظ کند و آن را برای هر کسی فاش نسازد.

تمثیل «قند» و «مگس» این نکته را به زیبایی روشن می‌کند. قند، استعاره از معارف شیرین و حقایق معنوی است و مگس، نماد افراد نااهل و بی‌ظرفیتی است که قدر این معارف را نمی‌دانند و تنها به دنبال بهره‌برداری‌های سطحی و دنیوی هستند. در نتیجه، بیان اسرار برای چنین کسانی، ضایع کردن آن حقایق ارزشمند است.

عارفان، که رازدانان عالم معنا هستند، همواره بر اهمیت رازدانی تأکید داشته‌اند. آن‌ها می‌دانستند که برخی حقایق را نمی‌توان با زبان عادی و متعارف بیان کرد، زیرا فهم آن‌ها نیازمند آمادگی روحی و ظرفیت درونی است. به همین دلیل، گاهی برای انتقال این معانی از زبان‌های دیگری مانند موسیقی بهره می‌بردند؛ زبانی که می‌تواند پیام‌های عمیق را بدون آنکه به کلام درآید، به جان‌های آماده منتقل کند.