M6:4202 — یا مراد من برآید زین خروج / یا ز برجی دیگر از ذات البروج

این بیت حالت تسلیم و توکل یک سالک راه حق را بیان می‌کند. سالک با تمام وجود در یک راه مشخص تلاش می‌کند، اما قلب خود را تنها به آن راه وابسته نمی‌کند. او می‌داند که تلاش (خروج) وظیفۀ اوست، اما نتیجۀ نهایی به دست خداوند است.

مولانا تصویر زیبایی را به کار می‌برد: از یک سو، «این خروج» یا همین تلاش زمینی و مشخص وجود دارد. از سوی دیگر، «ذات البروج» یا آسمان پرستاره قرار دارد که نماد تقدیر الهی و راه‌های بی‌شمار و غیرمنتظرۀ خداوند است. پیام اصلی این است که انسان باید با امید کوشش کند، اما همزمان باید آماده باشد که روزی و خواسته‌اش از جایی کاملاً غیرمنتظره و از «برجی دیگر» که در حساب او نبوده، برایش فرستاده شود. این همان معنای «وَ یَرزُقْهُ مِنْ حَیْثُ لَا یَحْتَسِب» (و از جایی که گمان نمی‌برد به او روزی می‌دهد) است که در عنوان این بخش نیز به آن اشاره شده است. در واقع، سالک در عین جدیت در عمل، نتیجۀ کار را به ارادۀ مطلق الهی وامی‌گذارد.