غزل شمارهٔ ۱۱۵۷

✦ معنای کامل این غزل

هر بیت را برای صفحهٔ خودش باز کنید — برگردان، شرح، واژه‌های دشوار.

1. G1157:1 گر تو خواهی وطن پر از دلدارخانه را رو تهی کن از اغیار
2. G1157:2 ور تو خواهی سماع را گیرادور دارش ز دیده انکار
3. G1157:3 هر که او را سماع مست نکردمنکرش دان اگر چه کرد اقرار
4. G1157:4 هر که اقرار کرد و باده شناختعاقلش نام نه مگو خمار
5. G1157:5 به بهانه به ره کن آن‌ها راتا شوی از سماع برخوردار
6. G1157:6 وز میان خویش را برون کن تیزتا بگیری تو خویش را به کنار
7. G1157:7 سایه یار به که ذکر خدایاینچنین گفته‌ست صدر کبار
8. G1157:8 تا نگویی که گل هم از خارستزانک هر خار گل نیارد بار
9. G1157:9 خار بیگانه را ز دل برکنخار گل را به جان و دل می‌دار
10. G1157:10 موسی اندر درخت آتش دیدسبزتر می‌شد آن درخت از نار
11. G1157:11 شهوت و حرص مرد صاحب دلهمچنین دان و همچنین پندار
12. G1157:12 صورت شهوتست لیکن هستهمچو نار خلیل پرانوار
13. G1157:13 شمس تبریز را بشر بینندچون گشایند دیده‌ها کفار

ganjoor: sh1157 · public domain