غزل شمارهٔ ۱۲۶۴

✦ معنای کامل این غزل

هر بیت را برای صفحهٔ خودش باز کنید — برگردان، شرح، واژه‌های دشوار.

1. G1264:1 می‌گفت چشم شوخش با طره سیاهشمن دم دهم فلان را تو درربا کلاهش
2. G1264:2 یعقوب را بگویم یوسف به قعر چاهستچون بر سر چه آید تو درفکن به چاهش
3. G1264:3 ما شکل حاجیانیم جاسوس و رهزنانیمحاجی چو در ره آید ما خود زنیم راهش
4. G1264:4 ما شاخ ارغوانیم در آب و می‌نماییمبا نعل بازگونه چون ماه و چون سپاهش
5. G1264:5 روباه دید دنبه در سبزه زار و می‌گفتهرگز کی دید دنبه بی‌دام در گیاهش
6. G1264:6 وان گرگ از حریصی در دنبه چون نمک شداز دام بی‌خبر بد آن خاطر تباهش
7. G1264:7 ابله چو اندرافتد گوید که بی‌گناهمبس نیست ای برادر آن ابلهی گناهش
8. G1264:8 ابله کننده عشقست عشقی گزین تو باریکابله شدن بیرزد حسن و جمال و جاهش
9. G1264:9 پای تو درد گیرد افسون جان بر او خوانآن پای گاو باشد کافسون اوست کاهش
10. G1264:10 حلق تو درد گیرد همراه دم پذیردخود حلق کی گشاید بی‌آه غصه کاهش
11. G1264:11 تا پیشگاه عشقش چون باشد و چه باشدچون ما ز دست رفتیم از پای گاه جاهش
12. G1264:12 تا چه جمال دارد آن نادره مطرزکه سوخت جان ما را آن نقش کارگاهش
13. G1264:13 ز اندیشه می‌گذارم تا خود چه حیله سازمبا او که مکر و حیله تلقین کند الهش
14. G1264:14 آن کس که گم کند ره با عقل بازگرددوان را که عقل گم شد از کی بود پناهش
15. G1264:15 نی ما از آن شاهیم ما عقل و جان نخواهیمچه عقل و بند و پندش چه جان و آه آهش
16. G1264:16 مستی فزود خامش تا نکته‌ای نرانیای رفته لاابالی در خون نیکخواهش

ganjoor: sh1264 · public domain