غزل شمارهٔ ۱۲۹۰

✦ معنای کامل این غزل

هر بیت را برای صفحهٔ خودش باز کنید — برگردان، شرح، واژه‌های دشوار.

1. G1290:1 مست گشتم ز ذوق دشنامشیا رب آن می به‌ است یا جامش
2. G1290:2 طرب افزاترست از بادهآن سقط‌های تلخ آشامش
3. G1290:3 بهر دانه نمی‌روم سوی دامبلک از عشق محنت دامش
4. G1290:4 آن مهی که نه شرقی و غربی‌ستنور بخشد شبش چو ایامش
5. G1290:5 خاک آدم پر از عقیق چراست‌؟تا به معدن کشد به ناکامش
6. G1290:6 گوهر چشم و دل رسول حقستحلقه گوش ساز پیغامش
7. G1290:7 تن از آن سر چو جام جان نوشدهم از آن سر بود سرانجامش
8. G1290:8 سرد شد نعمت جهان بر دلپیش حسن ولی انعامش
9. G1290:9 شیخ هندو به خانقاه آمدنی تو ترکی درافکن از بامش
10. G1290:10 کم او گیر و جمله هندوستانخاص او را بریز بر عامش
11. G1290:11 طالع هند خود زحل آمدگرچه بالاست نحس شد نامش
12. G1290:12 رفت بالا نرست از نحسیمی بد را چه سود از جامش
13. G1290:13 بد هندو نمودم آینه‌امحسد و کینه نیست اعلامش
14. G1290:14 نفس هندوست و خانقه دل مناز برون نیست جنگ و آرامش
15. G1290:15 بس که اصل سخن دو رو داردیک سپید و دگر سیه فامش

ganjoor: sh1290 · public domain