غزل شمارهٔ ۲۱۵۰

✦ معنای کامل این غزل

هر بیت را برای صفحهٔ خودش باز کنید — برگردان، شرح، واژه‌های دشوار.

1. G2150:1 عید نمی‌دهد فرح بی‌نظر هلال توکوس و دهل نمی‌چخد بی‌شرف دوال تو
2. G2150:2 من به تو مایل و توی هر نفسی ملولتروه که خجل نمی‌شود میل من از ملال تو
3. G2150:3 ناز کن ای حیات جان کبر کن و بکش عنانشمس و قمر دلیل تو شهد و شکر دلال تو
4. G2150:4 آیت هر ملاحتی ماه تو خواند بر جهانمایه هر خجستگی ماه تو است و سال تو
5. G2150:5 آب زلال ملک تو باغ و نهال ملک توجز ز زلال صافیت می‌نخورد نهال تو
6. G2150:6 ملک تو است تخت‌ها باغ و سرا و رخت‌هارقص کند درخت‌ها چونک رسد شمال تو
7. G2150:7 مطبخ توست آسمان مطبخیانت اخترانآتش و آب ملک تو خلق همه عیال تو
8. G2150:8 عشق کمینه نام تو چرخ کمینه بام تورونق آفتاب‌ها از مه بی‌زوال تو
9. G2150:9 خشک لبند عالمی از لمع سراب تولطف سراب این بود تا چه بود زلال تو
10. G2150:10 ای ز خیال‌های تو گشته خیال عاشقانخیل خیال این بود تا چه بود جمال تو
11. G2150:11 وصل کنی درخت را حالت او بدل شودچون نشود مها بدل جان و دل از وصال تو
12. G2150:12 زهر بود شکر شود سنگ بود گهر شودشام بود سحر شود از کرم خصال تو
13. G2150:13 بس سخن است در دلم بسته‌ام و نمی‌هلمگوش گشاده‌ام که تا نوش کنم مقال تو

ganjoor: sh2150 · public domain