غزل شمارهٔ ۲۳۵۰

✦ معنای کامل این غزل

هر بیت را برای صفحهٔ خودش باز کنید — برگردان، شرح، واژه‌های دشوار.

1. G2350:1 آمد مه و لشکر ستارهخورشید گریخت یک سواره
2. G2350:2 آن مه که ز روز و شب برون استکو چشم که تا کند نظاره
3. G2350:3 چشمی که مناره را نبیندچون بیند مرغ بر مناره
4. G2350:4 ابر دل ما ز عشق این مهگه گردد جمع و گاه پاره
5. G2350:5 چون عشق تو زاد حرص تو مردبی‌کار شوی هزارکاره
6. G2350:6 چون آخر کار لعل گرددبی‌کار نبوده‌ست خاره
7. G2350:7 گر بر سر کوی عشق بینیسرهای بریده بر قناره
8. G2350:8 مگریز درآ تمام بنگرزنده شده گشتگان دوباره

ganjoor: sh2350 · public domain