غزل شمارهٔ ۲۶۲۹

✦ معنای کامل این غزل

هر بیت را برای صفحهٔ خودش باز کنید — برگردان، شرح، واژه‌های دشوار.

1. G2629:1 ای ماه اگر باز بر این شکل بتابیما را و جهان را تو در این خانه نیابی
2. G2629:2 چون کوه احد آب شد از شرم عقیقتچه نادره گر آب شود مردم آبی
3. G2629:3 از عقل دو صدپر دو سه پر بیش نمانده‌ستو آن نیز بدان ماند که در زیر نقابی
4. G2629:4 ای عشق دو عالم ز رخت مست و خرابندباری تو نگویی ز کی مست و خرابی
5. G2629:5 تا باده نجوشید در آن خنب ز اولدر جوش نیارد همه را او به شرابی
6. G2629:6 تا اول با خود نخروشید ربابیدر ناله نیارد همه را او به ربابی
7. G2629:7 ای گرد جهان گشته و جز نقش ندیدهبر روی زن آبی و یقین دان که بخوابی
8. G2629:8 در خرمن ما آی اگر طالب کشتیسوی دل ما آی اگر مرد کبابی
9. G2629:9 ور ز آنک نیایی بکشیمت به سوی خویشکز حلقه مایی نه غریبی نه غرابی
10. G2629:10 مکتب نرود کودک لیکن ببرندشپنداشته‌ای خواجه که بیرون حسابی
11. G2629:11 بستان قدح عشرت وز بند برون جهتا باخبری بند سؤالی و جوابی
12. G2629:12 آخر بشنو هر نفسی نعره مستانکای گیج خرف گشته ببین در چه عذابی
13. G2629:13 دست تو بگیرم دو سه روزی تو همی‌جوشتا بار دگر روی ز اقبال نتابی
14. G2629:14 آن جا که شدی مست همان جای بخسبیو آن سوی که ساقی است همان سوی شتابی
15. G2629:15 تا چند در آتش روی ای دل نه حدیدیوی دیده گرینده بس است این نه سحابی
16. G2629:16 ای ساقی مه روی چه مست است دو چشمتانگشتک می زن که تو بر راه صوابی
17. G2629:17 بگشای دهان ز آنچ نگفتم تو بیان کنبگشا در دل‌ها که تو سلطان خطابی

ganjoor: sh2629 · public domain