غزل شمارهٔ ۳۰۰۵

✦ معنای کامل این غزل

هر بیت را برای صفحهٔ خودش باز کنید — برگردان، شرح، واژه‌های دشوار.

1. G3005:1 آن دل که گم شده‌ست هم از جان خویش جویآرام جان خویش ز جانان خویش جوی
2. G3005:2 اندر شکر نیابی ذوق نبات غیبآن ذوق را هم از لب و دندان خویش جوی
3. G3005:3 دو چشم را تو ناظر هر بی‌نظر مکندر ناظری گریز و ازو آن خویش جوی
4. G3005:4 نقلست از رسول که مردم معادنندپس نقد خویش را برو از کان خویش جوی
5. G3005:5 از تخت تن برون رو و بر تخت جان نشیناز آسمان گذر کن و کیوان خویش جوی
6. G3005:6 برقی که بر دلت زد و دل بی‌قرار شدآن برق را در اشک چو باران خویش جوی
7. G3005:7 انبان بوهریره وجود توست و بسهر چه مراد توست در انبان خویش جوی
8. G3005:8 ای بی‌نشان محض نشان از کی جویمتهم تو بجو مرا و به احسان خویش جوی

ganjoor: sh3005 · public domain