غزل شمارهٔ ۳۱۴۰

✦ معنای کامل این غزل

هر بیت را برای صفحهٔ خودش باز کنید — برگردان، شرح، واژه‌های دشوار.

1. G3140:1 صنما بر همه جهان تو چو خورشید سروریقمرا می‌رسد تو را که به خورشید بنگری
2. G3140:2 همه عالم چو جان شود همگی گلستان شودشکم خاک کان شود چو تو بر خاک بگذری
3. G3140:3 تن من همچو رشته شد به دلم مهر کشته شدچو به سر این نوشته شد نبود کار سرسری
4. G3140:4 چو سحر پرده می‌درد تو پس پرده می‌رویچو به شب پرده می‌کشد تو به شب پرده می‌دری
5. G3140:5 صنما خاک پای خود تو مرا سرمه وام دهکه نظر در تو خیره شد که تو خورشیدمنظری
6. G3140:6 رخ خوبان این جهان همه ابرست و تو مهیسر شاهان این جهان همه پایست و تو سری
7. G3140:7 چو درآمد خیال تو مه نو تیره شد بگفتچه عجب گر تو روشنی که از او آب می‌خوری

ganjoor: sh3140 · public domain