غزل شمارهٔ ۴۷۶

✦ معنای کامل این غزل

هر بیت را برای صفحهٔ خودش باز کنید — برگردان، شرح، واژه‌های دشوار.

1. G476:1 بخند بر همه عالم که جای خنده تو راستکه بندهٔ قد و ابروی تست هر کژ و راست
2. G476:2 فتد به پای تو دولت نهد به پیش تو سرکه آدمی و پری در ره تو بی‌سر و پاست
3. G476:3 پریر جان من از عشق سوی گلشن رفتتو را ندید به گلشن دمی نشست و نخاست
4. G476:4 برون دوید ز گلشن چو آب سجده کنانکه جویبار سعادت که اصل جاست کجاست
5. G476:5 چو اهل دل ز دلم قصه تو بشنیدندز جمله نعره برآمد که مست دلبر ماست
6. G476:6 پس آدمی و پری جمع گشت بر من و گفتبده ز شرق نشان‌ها که این دمت چو صباست
7. G476:7 جفات نیز شکروار چاشنی داردزهی جفا که در او صد هزار گنج وفاست
8. G476:8 قفا بداد و سفر کرد شمس تبریزیبگو مرا تو که خورشید را چه رو و قفاست

ganjoor: sh476 · public domain