قرائت› دفتر ۱› بخش ۵۹ - قصهٔ مکر خرگوش› بیت ۱۰۷۴

M1:1074 — هر که ماند از کاهلی بی‌شکر و صبر / او همی داند که گیرد پای جَبر

هر که ماند از کاهلی بی‌شکر و صبراو همی داند که گیرد پای جَبر
هر کس که از روی تنبلی، از شکرگزاری و شکیبایی باز می‌مانَد،خوب بلد است که به دامن «جبر» و سرنوشت چنگ بزند.
انسان تنبلی که در مسیر معنوی تلاش نمی‌کند و از شکر و صبر تهی است، برای توجیه کوتاهی خود به بهانه‌ی جبر و تقدیر پناه می‌برد.

M1:1074

❋ ❋ ❋

شرح و معنا · به زبانِ تو — AI

❋

گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات

گفتگوی تو تا وقتی عمومی‌اش نکنی، فقط روی همین دستگاه می‌ماند.

پرسش‌های خوانندگان

هنوز پرسشی به‌اشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.