M1:2359 — کار درویشی ورای فهم تست / سوی درویشی بمنگر سست سست

این بیت بخشی از نصیحت مردی به همسرش است که فقر و درویشی را خوار می‌شمرد. مرد به او هشدار می‌دهد که حقیقتِ «درویشی» یا فقر معنوی، امری باطنی و روحانی است که از سطح درک و فهم عادی فراتر می‌رود. این یک «کار» یا مقامی معنوی است که نمی‌توان آن را با معیارهای مادی و دنیوی سنجید.

تکرار «سست سست» تأکیدی است بر این که نگاه سطحی، ضعیف، بی‌اعتنا و تحقیرآمیز به این مقام، ناشی از جهل و ناتوانی در درک عمق آن است. مولانا از خواننده می‌خواهد که از قضاوت‌های ظاهری دست بردارد، چرا که درویشان حقیقی از منبعی ورای ملک و مال این جهان روزی می‌خورند و عزتی پنهان دارند که از چشم نامحرمان پوشیده است. نگاه «سست» به این مقام، در واقع نگاهی است که خود از ضعف بینش و سستی ایمان سرچشمه می‌گیرد.

This couplet is the core of a husband's admonishment to his wife, who has been looking down on the poor and spiritually devoted (the darvīshān). The husband argues that her judgment is based on superficial appearances, like a slave-trader who hides a flawed slave under clothing. Wealth, he says, is a cloak for a person's faults, while the dervish's apparent poverty reveals their true, unadorned state.

The beyt insists that the 'work' or 'business' (kār) of the dervish—their inner life of devotion, their relationship with God, and their spiritual state—is not something that can be measured by external wealth or social status. It is 'beyond your comprehension' (varā-ye fahm-e tust). Therefore, to look upon it 'feebly' or 'faintly' (sust sust)—that is, with a weak, superficial, and contemptuous gaze—is to fundamentally misunderstand reality. Rumi is making a critical distinction between the visible world of material lack and the invisible world of spiritual richness, which the dervish inhabits.