قرائت› دفتر ۱› بخش ۱۳ - آموختن وزیر مکر پادشاه را› بیت ۳۴۸
M1:348 — بعد از آن در زیرِ دار آور مرا / تا بخواهد یک شفاعتگر مرا
M1:348
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
وزیر به شاه میگوید: «پس از آنکه مرا در ملاء عام شکنجه کردی، مرا به پای دار اعدام ببر تا کسی برایم وساطت کند و این نمایش واقعیتر جلوه کند.»
این بیت بخشی از نقشهی فریبکارانهی وزیر برای نابودی مسیحیان است. او به پادشاه پیشنهاد میکند که نمایشی از ظلم و ستم به راه بیندازند تا اعتماد مسیحیان را جلب کند.
در مرحلهی قبلی، وزیر از شاه خواست که گوش و بینی و لبش را ببرد. اکنون، او اوج این نمایش را طراحی میکند: صحنهی اعدام. او میگوید مرا پای چوبهی دار بیاور تا در آن لحظهی حساس، یک نفر از میان جمعیت دلش به رحم بیاید و برای نجات جان من «شفاعت» یا پادرمیانی کند. این شفاعتگر، ناخواسته، به بازیچهای در این نقشه تبدیل میشود و به کل ماجرا رنگ و بوی واقعیت میبخشد. این کار باعث میشود که وقتی وزیر بعداً به میان مسیحیان میرود، آنها او را نه به عنوان یک جاسوس، بلکه به عنوان یک قربانی واقعی و یک شهید زنده ببینند که به شکلی معجزهآسا از مرگ گریخته است.
- دار
- چوبهی اعدام
- شفاعتگر
- واسطه، کسی که پادرمیانی میکند، میانجی
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.