قرائت› دفتر ۱› بخش ۱۵۷ - قصهٔ مری کردن رومیان و چینیان در علم نقاشی و صورتگری› بیت ۳۴۹۴
M1:3494 — آن صفای آینه وصف دلست / صورت بی منتها را قابلست
M1:3494
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
پاکی و زلالی آینه، تمثیلی از قلب پاکشدهٔ عارف است که این قابلیت را دارد تا صورتهای بینهایت عالم غیب را در خود منعکس کند.
این بیت در ادامهٔ تمثیل نقاشان چینی و رومیان (صوفیان) میآید. چینیان با هنر و دانش خود، نقوش بسیار زیبایی بر دیوار کشیدند. اما رومیان در مقابل، تنها به صیقل زدن و پاک کردن دیوار خود پرداختند تا همچون آینهای صاف و شفاف شود.
مولانا توضیح میدهد که آن «صفا» و شفافیت آینه، در حقیقت وصف «دل» است. دلی که از طریق ریاضت و تهذیب نفس، از آلودگیهای آز، حرص، کینه و دانشهای ظاهری پاک شده باشد، به آینهای تبدیل میشود که ظرفیت پذیرش «صورت بیمنتها» را پیدا میکند. این «صورت بیمنتها» همان حقایق الهی، معانی غیبی و تجلیات بیکران خداوند است که در هیچ شکل و صورت محدودی نمیگنجد. در حالی که هنر چینیان (نماد علوم اکتسابی و ظاهری) تنها میتواند اشکال محدود و متناهی را به تصویر بکشد، دل صیقلخوردهٔ عارف (آینهٔ رومیان) میتواند بینهایت را در خود بازتاب دهد.
- صفا
- پاکی، زلالی، شفافیت
- بی منتها
- بیپایان، بینهایت، بیکران
- قابلست
- پذیرنده است، قابلیت دارد، شایسته است
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.