M1:598 — گر اَمینم، متهم نبوَد امین / گر بگویم آسمان را من زمین

این بیت، بخشی از پاسخ وزیر به پادشاه و درباریان است که اصرار دارند او خلوت و انزوای خود را بشکند و به امور دنیوی بازگردد. وزیر با این سخن، جایگاه معنوی خود را به عنوان یک راهنمای امین و قابل اعتماد (امین) تثبیت می‌کند و از دیگران می‌خواهد که به او به چشم یک متهم (متهم) نگاه نکنند.

منطق او این است: اعتماد و سوءظن در کنار هم جمع نمی‌شوند. اگر کسی را به عنوان راهنما و امین پذیرفته‌اید، باید به تشخیص او تسلیم شوید، حتی اگر اعمالش در نگاه شما عجیب یا نادرست جلوه کند. مثال «آسمان را زمین گفتن» کنایه از تصمیمی است که ممکن است در ظاهر کاملاً خلاف عقل سلیم به نظر برسد، اما از دیدگاه آن شخص امین، مبتنی بر حکمتی پنهان است. در واقع، وزیر می‌گوید شرط پیروی، اعتماد مطلق است و اگر این اعتماد وجود ندارد، اصرار و آزار شما بی‌فایده است.