M2:182 — آسمان در دور ایشان جرعه‌نوش / آفتاب از جودشان زربفت‌پوش

جلسهٔ 06 — [24:16:00] جهان به مثابه رؤیت و فکرت

الی آخر. بعدش هم مولانا بالاخره به شور میاد. بعد از این حرفا که می‌زنه، کاملاً نشانه این است که مولوی در گفتن این سخنان دیگه چشمی به بیرون نداشته است. یعنی به اون مخاطبانش نگاه نمی‌کرده. عبا رو به سر خودش کشیده بوده و در عالمی رفته بوده و این سخنان بسیار بعید است که مخاطبان هم‌روزگار اونها رو درک می‌کردند و با او هم‌زبانی می‌کردند. گاه‌گاه در مثنوی چنان پیش میاد، بعد خودش میگه: