M2:2328 — گرچه عقلت سوی بالا می‌پرد / مرغ تقلیدت بپستی می‌چرد

مولانا در اینجا به دوگانگی در وجود انسان اشاره می‌کند. از یک سو، «عقل» حقیقی و الهی در ماست که میل به پرواز به سوی عالم معنا و درک حقایق اصیل دارد. این همان نیرویی است که ما را به پرسش از مبدأ و معنای زندگی وامی‌دارد.

از سوی دیگر، «مرغ تقلید» قرار دارد. این بخش از وجود ما به دانش سطحی، شنیده‌ها، باورهای موروثی و پیروی کورکورانه از دیگران بسنده می‌کند. مولانا این دانش را به پرنده‌ای تشبیه می‌کند که توان پرواز ندارد و در زمین‌های پست به «چریدن» مشغول است؛ یعنی تنها به امور مادی، ظاهری و روزمره می‌پردازد و از درک عوالم بالاتر عاجز است.

بنابراین، بیت بیانگر یک کشمکش درونی است: در حالی که بخشی از وجود ما می‌خواهد اوج بگیرد، بخش دیگری ما را به پایین می‌کشد و در سطح نگه می‌دارد. ابیات بعدی تأکید می‌کنند که این علم تقلیدی «وبال جان» است و برای رسیدن به حقیقت، باید از آن فراتر رفت.