قرائت› دفتر ۲› بخش ۱۱۴ - قصهٔ بط بچگان کی مرغ خانگی پروردشان› بیت ۳۷۸۸
M2:3788 — ما همه مرغابیانیم ای غلام / بحر میداند زبان ما تمام
M2:3788
شرحِ سروش — برگرفته از درسگفتارهای ضبطشدهٔ مثنوی او
شرح
جلسهٔ 01 — [00:12:27] غزلهای مولانا: ما بحرشعاریم
احوال خودش رو بیان میکند. جای دیگری راجع به مرغابیان، راجع به مرغان، اینها که صحبت میکنه، اتفاقاً یکی از تعبیرات خوب مولانا راجع به خودش و راجع به اولیای الهی مرغابیست. اینها رو مرغابیان میدانست.
دریا زبان ما رو میفهمه. ما هم زبان دریا رو میفهمیم. ما مرغابی هستیم. با دریا بیگانه نیستیم. هرچند که دریا موج بزنه، مرغان آبی را چه غم؟ تا غم خورد مرغ هوا. مرغی که آبی نیست غصه خواهد خورد و از موج دریا زیان خواهد کرد و غرق خواهد شد. اما مرغابی با این امواج زیر و زبر میشود و بالا و پایین میرود و این عین حیات اوست و عین نشاط اوست.
به زبانِ تو — AI
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.