M4:1292 — این نجوم و طب وحی انبیاست / عقل و حس را سوی بی‌سو ره کجاست

مولانا در این بیت به ریشه‌ی الهی علوم اشاره می‌کند. او با استفاده از داستان حضرت سلیمان که خواص گیاهان دارویی را از خودشان می‌پرسید، نتیجه می‌گیرد که دانش پزشکی (طب) و ستاره‌شناسی (نجوم) در اصل، دانشی شهودی و برخاسته از وحی است که به پیامبران عطا شده و سپس به دیگران انتقال یافته است.

بیت با یک پرسش بلاغی به پایان می‌رسد: «عقل و حس را سوی بی‌سو ره کجاست؟». در اینجا «عقل و حس» نماینده‌ی ابزارهای познания بشری در جهان مادی هستند و «بی‌سو» (جهان بی‌مکان و لامکان) کنایه از عالم غیب و حقایق ازلی است. مولانا معتقد است که عقل جزئی و حواس پنج‌گانه که محدود به مکان و زمان هستند، هرگز نمی‌توانند به‌تنهایی به آن ساحت نامحدود راه یابند. بنابراین، برای شناخت حقایق بنیادین، انسان نیازمند راهنمایی الهی و وحی است که از طریق انبیا به او می‌رسد. این دیدگاه برتری معرفت شهودی و وحیانی را بر معرفت حسی و عقلی استنتاجی تأکید می‌کند.