قرائت› دفتر ۴› بخش ۱۱۰ - جواب دهری کی منکر الوهیت است و عالم را قدیم میگوید› بیت ۲۸۵۹
M4:2859 — از خدا گوینده مرد مدعی / رست و سوزید اندر آتش آن دعی
M4:2859
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
در آزمون آتش، فرد مؤمن و خداپرست نجات یافت، در حالی که فیلسوف مادیگرا و منکر خداوند که ادعایی دروغین داشت، در آتش نابود شد.
این بیت نتیجهٔ آزمونی سخت میان یک مؤمن و یک فیلسوف مادیگرا (دهری) را بیان میکند. در این داستان، برای اثبات حقانیت، هر دو توافق میکنند که وارد آتش شوند. این آزمون، نمادی از محک حقیقت و باطل است.
مولانا نشان میدهد که ایمان حقیقی به خداوند، همچون سپری محافظ عمل میکند و فرد مؤمن را از خطرات حفظ میکند. «رستن» یا نجات یافتن مؤمن، معجزهای است که صدق گفتار او را تأیید میکند. در مقابل، «دعی» یا مدعی دروغین که همان فیلسوف منکر است، در آتش میسوزد. سوختن او نشان میدهد که ادعاهای او بر پایهٔ حقیقت استوار نبوده و در برابر آزمون نهایی، پوچ و بیاساس از آب درآمده است.
این داستان در واقع تمثیلی از پیروزی نهایی حقیقت بر انکار و ایمان بر کفر است. آتش در اینجا صرفاً یک عنصر طبیعی نیست، بلکه معیاری برای تمایز سره از ناسره و آشکار شدن باطن افراد است. کسی که به منبع هستی متصل است، از گزند نیستی در امان میماند، اما آنکه حقیقت را انکار میکند، در نهایت خود قربانی پوچی و نیستی میشود.
- رست
- نجات یافت، رهایی پیدا کرد
- دعی
- کسی که ادعای دروغین میکند، مدعی ناحق، فریبکار
- از خدا گوینده
- کسی که از خدا سخن میگوید، فرد مؤمن و خداپرست
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.