قرائت› دفتر ۴› بخش ۱۲۳ - حکایت آن زاهد کی در سال قحط شاد و خندان بود با مفلسی و بسیاری عیان و خلق میمردند از گرسنگی گفتندش چه هنگام شادیست کی هنگام صد تعزیت است گفت مرا باری نیست› بیت ۳۲۴۰
M4:3240 — رحمت از ما چشم خود بر دوختست / ز آفتاب تیز صحرا سوختست
رحمت از ما چشم خود بر دوختستز آفتاب تیز صحرا سوختست
✦ ارائهٔ این بیت به فارسی
M4:3240
❋ ❋ ❋
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
❋
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.