M5:1227 — گیرم این وحی نبی گنجور نیست / هم کم از وحی دل زنبور نیست

این بیت بخشی از پاسخ مردی است که ادعای پیامبری دارد به پادشاهی که از ماهیت و فایدهٔ وحی می‌پرسد. مدعی برای روشن کردن عظمت وحی، از یک مثال ساده و ملموس استفاده می‌کند: الهام الهی به زنبور عسل.

او استدلال خود را با یک فرض آغاز می‌کند: «گیرم...». یعنی «فرض کنیم» که وحی پیامبران، آن‌طور که عوام تصور می‌کنند، یک گنجینهٔ مادی و پر از طلا و جواهر نیست. حتی با پذیرش این فرض، آیا می‌توان ارزش آن را نادیده گرفت؟ او بلافاصله وحی را با «وحی دل زنبور» مقایسه می‌کند. این اشاره به آیهٔ قرآن است که می‌فرماید: «وَأَوْحَىٰ رَبُّكَ إِلَى النَّحْلِ» (پروردگارت به زنبور عسل وحی [الهام] کرد).

مولانا از زبان این مدعی می‌گوید که آن الهام غریزی و الهی، زنبور را چنان هدایت می‌کند که خانه‌اش را از «حلوا» (عسل) پر می‌سازد و به واسطهٔ آن، جهان از «شمع و عسل» بهره‌مند می‌شود. پیام اصلی این است: اگر الهامی چنین کوچک به موجودی چنین ناچیز، چنین ثمرات شیرین و روشنی‌بخشی دارد، پس وحی‌ای که بر جان انسانی مکرم و برگزیده نازل می‌شود، چقدر می‌تواند عظیم‌تر و پربارتر باشد؟ این مقایسه، پاسخی است به کسانی که عظمت وحی را درک نمی‌کنند و آن را به امری بی‌فایده تقلیل می‌دهند.