قرائت› دفتر ۵› بخش ۱۳۹ - گفتن خویشاوندان مجنون را کی حسن لیلی باندازهایست چندان نیست ازو نغزتر در شهر ما بسیارست یکی و دو و ده بر تو عرضه کنیم اختیار کن ما را و خود را وا رهان و جواب گفتن مجنون ایشان را› بیت ۳۳۱۲
M5:3312 — ای برون از وَهْم و قال و قیل من / خاک بر فرق من و تمثیل من
M5:3312
شرحِ سروش — برگرفته از درسگفتارهای ضبطشدهٔ مثنوی او
شرح
جلسهٔ 34 — [00:15:20] تمثیل آهن گداخته در آتش
خب این تمثیل است، تمثیل فوقالعادهای است. قطعه آهنی رو شما در آتش میبرید و گداخته میشه، میارید بیرون، تمام صفات آتش رو داره و به قول مولانا به شما میگه من آتشم، اصلاً با آتش فرقی ندارم. میخوای امتحان کن، دستتو بذار بزن به من، صورتتو بذار روی این آتش، ببین مثل آتش میسوزونتت. خب میگه اولیای الهی همینطورن. رفتن تو این کوره وجود الهی، داغ شدن، داغ داغ. وقتی که نزد ما میان، کنارشون بشینی، همون حرارت رو به شما انتقال میدن، همون نورانیت رو، همون شفافیت رو، همه اون چیزها رو، اوصاف الهی رو کاملاً گرفتهاند، مثل پاره آهنی که اوصاف آتش رو گرفته.
به زبانِ تو — AI
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.