M5:530 — هیچ شو وا ره تو از دندان او / رحم کم جو از دل سندان او

این بیت در ادامهٔ توصیف مولانا از طبیعت ویرانگر «ریاست» یا میل به قدرت و سروری آمده است. مولانا پیش از این، قدرت‌طلبی را به آتشی تشبیه کرده که هرچه بیابد می‌سوزاند و اگر چیزی نیابد، خود را می‌خورد. اکنون او راه رهایی از این آتش را نشان می‌دهد: «هیچ شدن».

بخش اول بیت: «هیچ شو وا ره تو از دندان او» «دندان او» استعاره از چنگال بی‌رحم و درندهٔ قدرت است. تنها راه خلاص شدن از این دندان گزنده، «هیچ شدن» است. در عرفان، «هیچ» یا «فقر مطلق» به معنای تهی شدن از «من» و ادعاهای نفسانی است. کسی که خود را «کسی» نمی‌داند و ادعایی ندارد، طعمه‌ای برای قدرت‌طلبی نیست. قدرت بر سر «چیزی» نزاع می‌کند؛ وقتی تو «هیچ» باشی، از این نزاع بیرون می‌آیی.

بخش دوم بیت: «رحم کم جو از دل سندان او» مولانا قدرت را به «سندان» تشبیه می‌کند؛ جسمی سخت، سرد و بی‌احساس که چکش‌های سنگین بر آن فرود می‌آید. همان‌طور که انتظار نرمی و دلسوزی از یک تکه آهن سرد (سندان) بیهوده است، توقع رحم و شفقت از ذاتِ قدرت‌طلبی نیز محال است. این میل، فاقد هرگونه عاطفه و خویشاوندی است (که در بیت‌های قبل به «عقیم» بودن ملک اشاره شد) و هر مانعی را بی‌رحمانه از سر راه برمی‌دارد.

در مجموع، این بیت یک هشدار و یک راهکار است: هشدار می‌دهد که ذات قدرت، سخت و بی‌رحم است و راهکار این است که با کنار گذاشتن ادعاهای نفسانی و رسیدن به «هیچ»، خود را از دسترس این نیروی ویرانگر خارج کنی.

This couplet is the pivot point in Rumi's diagnosis of the lust for power (riyāsat). In the preceding verses, he has described this ambition as a merciless, all-consuming force, like a fire that devours everything and, finding nothing left, consumes itself. It is a state where two rivals cannot exist in the same world, leading to patricide and fratricide for the sake of a throne (mulk).

Here, Rumi offers the only escape. The first hemistich, "Become nothing, and escape from its tooth," presents the core Sufi solution of fanāʾ (annihilation of the self). Ambition, personified as a ravenous beast, can only bite and devour something that presents itself as a "something"—an ego, a self with claims and desires. By becoming hīch (nothing), one removes the target. You cannot burn what isn't there; you cannot break what offers no resistance.

The second hemistich, "seek little mercy from its anvil-heart," reinforces the brutal nature of this worldly drive. The image shifts from a beast's tooth to an anvil's heart (del-e sendān). An anvil is by definition hard, unyielding, and exists only to be struck and to facilitate the violent reshaping of other things. It feels no pity for the hammer's blows or the glowing metal. To seek mercy from such a thing is absurd. Rumi's point is that the logic of power is inherently merciless; expecting compassion from it is a fool's hope. The only sane response is not to plead with it, but to withdraw from its domain entirely by becoming "nothing."