قرائت› دفتر ۶› بخش ۹۶ - باخبر شدن آن غریب از وفات آن محتسب و استغفار او از اعتماد بر مخلوق و تعویل بر عطای مخلوق و یاد نعمتهای حق کردنش و انابت به حق از جرم خود ثُمَّ الَّذینَ کَفَروا بِرَبِّهِمْ یَعْدِلونَ› بیت ۳۱۷۲
M6:3172 — پادشاهان مظهر شاهی حق / فاضلان مرآت آگاهی حق
M6:3172
شرحِ سروش — برگرفته از درسگفتارهای ضبطشدهٔ مثنوی او
شرح
جلسهٔ 34 — [00:08:04] تعبیر «سایه خدا» برای مردان الهی
تعبیر اینکه مردان الهی سایه خدا هستند، این کمتر در ادبیات دینی و عرفانی ما آمده است. شما میدانید که این لقب رو اتفاقاً به شاهان میدادند. میگفتند: «السلطان ظل الله فی الارض». سلطان ظل الله است، یعنی سایه خداوند است. مولانا هم در جاهای دیگه همین تعبیر رو برای شاهان به کار میبره.
پادشاهان نشانه پادشاهی خداوندند، عارفان نشانه معرفت الهیاند و امثال اینها. خب به سبب قدرتی که داشتند و سلطهای که داشتند، گویی نمادی از الوهیت بودند. اما اینکه سایه خدا باشند، این تعبیر نیامده و به همین سبب بعداً میبینید که مولوی دست به تأویلی میزنه و یکی از آیات قرآن رو که میتوان گفت اصلاً و ابداً چنین معنایی نداره، به استخدام میگیره تا این معنا رو از دل اون استخراج بکند.
به زبانِ تو — AI
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.