قرائت› دفتر ۶› بخش ۱۰۶ - رفتن پسران سلطان به حکم آنک الانسان حریص علی ما منع ما بندگی خویش نمودیم ولیکن خوی بد تو بنده ندانست خریدن به سوی آن قلعهٔ ممنوع عنه آن همه وصیت‌ها و اندرزهای پدر را زیر پا نهادند تا در چاه بلا افتادند و می‌گفتند ایشان را نفوس لوامه الم یاتکم نذیر ایشان می‌گفتند گریان و پشیمان لوکنا نسمع او نعقل ماکنا فی اصحاب السعیر› بیت ۳۷۰۱

M6:3701 — آمدند از رغم عقل پندتوز / در شب تاریک بر گشته ز روز

آمدند از رغم عقل پندتوزدر شب تاریک بر گشته ز روز
✦ ارائهٔ این بیت به فارسی

M6:3701

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — برگرفته از درس‌گفتارهای ضبط‌شدهٔ مثنوی او

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: آنان، برخلافِ عقلِ پندده، در شبی تاریک گام نهادند که از روشنایی روز بازگشته بود. معنا: این بیت به کسانی اشاره دارد که با سرپیچی از عقلِ نصیحت‌گو، در تاریکی جهل و هوس فرو می‌روند و از راه راست منحرف می‌شوند.

شرح

مولانا در این بیت از کسانی سخن می‌گوید که از مسیر روشن خرد و عقلانیت منحرف شده‌اند و راه تاریکی را برگزیده‌اند. «عقل پندتوز» در اینجا همان عقل ناصح و راهنماست که پیوسته آدمی را به سوی صلاح و حقیقت دعوت می‌کند؛ عقلی که نه تنها می‌اندیشد، بلکه پند می‌دهد و مسیر درست را نشان می‌دهد. واژهٔ «رغم» نیز به معنای علیرغم، باوجود یا برخلاف است که نشان‌دهندهٔ نوعی تمرد و سرپیچی از این راهنمای درونی است.

من گمان می‌کنم که تعبیر «شب تاریک برگشته ز روز» یک تصویرسازی استعاری عمیق است. اینجا شب تاریک، به معنای ظلمت عقلانی و نادانی است، نه صرفاً تاریکی فیزیکی. این افراد پشت به «روز» کرده‌اند؛ روزی که نماد نور عقل، بصیرت و معرفت است. یعنی خردشان تعطیل شده، هوس و تمایلات نفسانی‌شان برانگیخته شده و نور عقل دیگر راهشان را روشن نمی‌کند. این وضعیتی است که در آن آدمیان، آگاهانه چشم بر حقایق می‌بندند و خود را در ظلمت جهل و شهوت فرو می‌برند.

این بیت، در چارچوب داستانی بزرگتر در مثنوی می‌آید که از گروهی سخن می‌گوید که به قلعه‌ای موسوم به «ذات الصور» (قلعهٔ پُرصورت) می‌روند. این قلعه، همان‌طور که در شرح‌های دیگر هم گفته‌ام، اشاره به عالم خیال منفصل در فلسفهٔ سهروردی دارد؛ عالمی میان عالم طبیعت و ماورای طبیعت، که پُر از صور و نقش و نگار است، اما فاقد ماده است. ورود به چنین قلعه‌ای، آن هم «از رغم عقل پندتوز» و «در شب تاریک»، نشان از فریب‌خوردگی و از دست دادن تعقل است. آدمی که عنان خود را به دست هوس و غفلت بسپارد، ناگزیر وارد جهانی از صورت‌های فریبنده می‌شود که او را از حقیقت دور نگاه می‌دارند. اینچنین، مولانا پیوند محکم میان عقل، بصیرت، و گام نهادن در مسیر روشن معنویت را به ما می‌آموزد و عواقب سرپیچی از آن را گوشزد می‌کند.

نکات کلیدی

  • اهمیت عقل به عنوان راهنمای درونی و ناصح.
  • مخاطرهٔ تمرد از عقل و پذیرش ظلمت جهل.
  • شب تاریک نمادی از خاموشی عقل و برافروختن هوس.
  • روز نمادی از بصیرت و نور معرفت.
  • ورود به «قلعهٔ ذات الصور» نتیجهٔ پشت کردن به خرد.

Sources: d6-s82 · 16:27:00 d6-s82 · 18:29:00 d6-s82 · 20:46:00

❋

به زبانِ تو — AI

❋

گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات

گفتگوی تو تا وقتی عمومی‌اش نکنی، فقط روی همین دستگاه می‌ماند.

پرسش‌های خوانندگان

هنوز پرسشی به‌اشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.