قرائت دفتر ۶ بخش ۱۰۶ - رفتن پسران سلطان به حکم آنک الانسان حریص علی ما منع ما بندگی خویش نمودیم ولیکن خوی بد تو بنده ندانست خریدن به سوی آن قلعهٔ ممنوع عنه آن همه وصیت‌ها و اندرزهای پدر را زیر پا نهادند تا در چاه بلا افتادند و می‌گفتند ایشان را نفوس لوامه الم یاتکم نذیر ایشان می‌گفتند گریان و پشیمان لوکنا نسمع او نعقل ماکنا فی اصحاب السعیر بیت ۳۷۲۵

M6:3725 — این ز حد و اندازه‌ها باشد برون / داعی فعل از خیال گونه‌گون

این ز حد و اندازه‌ها باشد برونداعی فعل از خیال گونه‌گون
✦ ارائهٔ این بیت به فارسی

M6:3725

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — برگرفته از درس‌گفتارهای ضبط‌شدهٔ مثنوی او

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: این گوناگونیِ انگیزه‌های فعل از حد و اندازه‌ها بیرون است؛ چنین داعیه‌هایی از خیال‌های گونه‌گون سرچشمه می‌گیرند. معنا: مولانا می‌گوید که انگیزه‌های بی‌شمار و متنوع کنش‌های انسانی، ریشه در خیال‌ها و اندیشه‌های گوناگون ذهن آدمی دارند و قابل شمارش نیستند.

شرح

در جهان‌بینی مولانا، ریشهٔ هر عمل، هر پیشه و هر کیشی، به «اندیشه» بازمی‌گردد. این بیت گویاترین تعبیر مولانا از این اصل بنیادین است که افکار و خیالات، محرک اصلی رفتارهای انسانی و شکل‌دهندهٔ جهان پیرامون ما هستند. مولانا سلسله‌ای از مثال‌ها را پیش می‌کشد تا این نسبتِ «صورت» با «بی‌صورتی» را روشن سازد: اگر صورتِ نعمت در جان بنشیند، شکر پدید می‌آید؛ اگر صورتِ مهلت خود را بنماید، صبر زاده می‌شود. صورتِ رحم آدمی را بالنده و دستگیر می‌کند، حال آنکه صورتِ زخم، ناله بر می‌آورد. اندیشهٔ شهری، سفر را موجب می‌شود و خیالِ تیری، سپر به کف گرفتن را. با اندیشهٔ خوبان، عشرت و شادی آغاز می‌شود و با صورتِ غیبی، خلوت‌گزینی. حس نیاز، به سوی کسب و کار می‌کشاند و تصور زور بازو، به سوی غصب و ستم. مولانا با این بیت، تمامی این‌ها را خلاصه می‌کند و می‌گوید که این داعیه‌ها و انگیزه‌های فعل، که از خیال‌های رنگارنگ ما برمی‌خیزند، بیرون از حد و اندازه و شمارند.

نکات کلیدی

  • اعمال و کنش‌های انسانی ریشه‌ای عمیق در اندیشه‌ها و خیال‌های درونی دارند.
  • تنوع بی‌کران رفتارهای بشر، بازتابی از گوناگونی نامحدود خیالات و انگیزه‌های اوست.
  • این بیت تأکیدی است بر مقدم بودن جهان درونیِ اندیشه بر جهان بیرونیِ عمل و ساختارها.
  • فهم حقیقت اعمال و کیش‌ها، مستلزم شناختِ «صورت» (ایده‌ها) پنهان در پس «بی‌صورتی» (کنش‌ها) است.

Sources: d6-s83 · 13:21:00 d6-s83 · 16:29:00 d6-s83 · 18:41:00

به زبانِ تو — AI

گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات

گفتگوی تو تا وقتی عمومی‌اش نکنی، فقط روی همین دستگاه می‌ماند.

پرسش‌های خوانندگان

هنوز پرسشی به‌اشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.