قرائت› دفتر ۶› بخش ۱۰۹ - حکایت آن دو برادر یکی کوسه و یکی امرد در عزب خانه‌ای خفتند شبی اتفاقا امرد خشت‌ها بر مقعد خود انبار کرد عاقبت دباب دب آورد و آن خشت‌ها را به حیله و نرمی از پس او برداشت کودک بیدار شد به جنگ کی این خشت‌ها کو کجا بردی و چرا بردی او گفت تو این خشت‌ها را چرا نهادی الی آخره› بیت ۳۸۵۸

M6:3858 — خر کجا ناموس و تقوی از کجا / خر چه داند خشیت و خوف و رجا

خر کجا ناموس و تقوی از کجاخر چه داند خشیت و خوف و رجا
✦ ارائهٔ این بیت به فارسی

M6:3858

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — برگرفته از درس‌گفتارهای ضبط‌شدهٔ مثنوی او

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: خر را چه کار به ناموس و تقواست؟ خر از خشیت و ترس و امید (به خدا) چه می‌داند؟

معنا: مولانا با تمثیل خر، انسان‌هایی را نقد می‌کند که به دلیل فرورفتن در شهوات، از فضائل اخلاقی و معنوی همچون ناموس، تقوا، و خشیت الهی بی‌بهره‌اند و توان درک آن‌ها را ندارند.

شرح

این بیت در میان یکی از گزنده‌ترین و پرده‌بردارنده‌ترین نقدهای مولانا بر فساد اخلاقی زمانه‌اش می‌آید؛ نقدی که حتی دامن خانقاه‌ها را هم می‌گیرد. من در مواجهه با مثنوی همیشه به این نکته اشاره کرده‌ام که مولانا شاعری نیست که از سر هرزه‌گردی به نقل حکایات بپردازد؛ هر آنچه می‌گوید، آینه‌ای است برای بازتاباندن حقیقتی عمیق‌تر.

در این حکایت، پس از آنکه یک کودک امرد (بی‌ریش) در خانقاه مورد تعرض قرار می‌گیرد و از بی‌امنیتی خود در جامعه شکایت می‌کند، مولانا به نقد انسان‌هایی می‌پردازد که عقلشان در چنگال شهوت اسیر شده است. او با تندترین واژگان، این افراد را به «خر» تشبیه می‌کند. مگر خر چه می‌داند ناموس چیست؟ تقوا چیست؟ چه درکی از خشیت الهی دارد که با فروتنی همراه است، یا خوف از پروردگار و رجا به او؟ این صفات، همه از زمره خصائص انسانی‌اند که تنها عقل سلیم و قلبی آگاه توان درک و التزام به آن‌ها را دارد.

نقد مولانا اینجا دو وجه دارد: از یک سو، اشاره به اوج فسادی است که در محیط‌های دینی همچون خانقاه نیز نفوذ کرده بود. من پیش‌تر هم گفته‌ام که مولانا خانقاه‌ها را «عزب‌خانه» می‌نامید و به تندی از اینکه مکانی برای طهارت روح باید چنین آلوده شود، گله می‌کرد. اگر در خانقاه که پناهگاه اهل طریقت است، چنین بی‌تقوایی‌هایی رخ می‌دهد، وای بر کوی و برزن و بازار! از سوی دیگر، این بیت اشاره‌ای عمیق به فرسودگی و از دست رفتن «عقل» است. در نگاه مولانا، زمانی که «شهوت» بر «عقل» غلبه می‌کند، انسان از جایگاه خود سقوط کرده و به موجودی چهارپا بدل می‌شود؛ موجودی که فقط غریزه او را می‌راند و از درک هر آنچه ورای نیازهای حیوانی است، عاجز می‌ماند. این نه فقط یک سرزنش، بلکه تشخیص یک بیماری مهلک روحی است که جان آدمی را از معانی عالی تهی می‌سازد.

نکات کلیدی

  • مولانا با صراحت، انسان‌های اسیر شهوت را به «خر» تشبیه می‌کند که فاقد هرگونه درک از فضائل معنوی و اخلاقی‌اند.
  • این بیت نقدی بر فروپاشی عقل در برابر غلبهٔ شهوات است که منجر به سقوط انسان از جایگاه حقیقی‌اش می‌شود.
  • بیانگر شدت فساد اخلاقی است که حتی به مراکز دینی (خانقاه‌ها) نیز سرایت کرده بود.
  • یادآوری می‌کند که صفاتی چون ناموس، تقوا، خشیت، خوف و رجا مختص انسانِ دارای عقل و قلب بیدار است.

Sources: d6-s86 · 01:00:31

❋

به زبانِ تو — AI

❋

گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات

گفتگوی تو تا وقتی عمومی‌اش نکنی، فقط روی همین دستگاه می‌ماند.

پرسش‌های خوانندگان

هنوز پرسشی به‌اشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.