غزل شمارهٔ ۱۶۷

✦ معنای کلِ این غزل

هر بیت را بگشایید — صفحهٔ خودش را دارد: برگردان، شرح، واژه‌های دشوار.

1. G167:1 کی بپرسد جز تو خسته و رنجور تو راای مسیح از پی پرسیدن رنجور بیا
2. G167:2 دست خود بر سر رنجور بنه که چونیاز گناهش بمیندیش و به کین دست مخا
3. G167:3 آنک خورشید بلا بر سر او تیغ زده‌ستگستران بر سر او سایه احسان و رضا
4. G167:4 این مقصر به دو صد رنج سزاوار شده‌ستلیک ز‌آن لطف به جز عفو و کرم نیست سزا
5. G167:5 آن دلی را که به صد شیر و شکر پروردیمچشانش پس از آن هر نفسی زهر جفا
6. G167:6 تا تو برداشته‌ای دل ز من و مسکن منبند بشکست و درآمد سوی من سیل بلا
7. G167:7 تو شفایی چو بیایی خوش و رو بنماییسپه رنج گریزند و نمایند قفا
8. G167:8 به طبیبش چه حواله کنی‌‌؟ ای آب حیاتاز همان جا که رسد درد همان جاست دوا
9. G167:9 همه عالم چو تنند و تو سر و جان همهکی شود زنده تنی که سر او گشت جدا‌‌؟!
10. G167:10 ای تو سرچشمه حیوان و حیات همگانجوی ما خشک شده‌ست آب از این سو بگشا
11. G167:11 جز از این چند سخن در دل رنجور بماندتا نبیند رخ خوب تو نگوید به خدا

ganjoor: sh167 · public domain