غزل شمارهٔ ۲۳۹۲

✦ معنای کلِ این غزل

هر بیت را بگشایید — صفحهٔ خودش را دارد: برگردان، شرح، واژه‌های دشوار.

1. G2392:1 ای کهربای عشقت دل را به خود کشیدهدل رفته ما پی دل چون بی‌دلان دویده
2. G2392:2 دزدیده دل ز حسنت از عشق جامه واریتا شحنه فراقت دستان دل بریده
3. G2392:3 از بس شکر که جانم از مصر عشق خوردهنی را ز ناله من در جان شکر دمیده
4. G2392:4 در سایه‌های عشقت ای خوش همای عرشیهر لحظه باز جان‌ها تا عرش برپریده
5. G2392:5 ای شاد مرغزاری کان جاست ورد و نسریناز آب عشق رسته وین آهوان چریده
6. G2392:6 دیده ندیده خود را و اکنون ز آینه توهر دیده خویشتن را در آینه بدیده
7. G2392:7 سرنای دولت تو ای شمس حق تبریزگوش رباب جانی برتافته شنیده

ganjoor: sh2392 · public domain