غزل شمارهٔ ۲۳۹۵

✦ معنای کلِ این غزل

هر بیت را بگشایید — صفحهٔ خودش را دارد: برگردان، شرح، واژه‌های دشوار.

1. G2395:1 دیدم نگار خود را می‌گشت گرد خانهبرداشته ربابی می‌زد یکی ترانه
2. G2395:2 با زخمهٔ چو آتش می‌زد ترانه خوشمست و خراب و دلکش از بادهٔ مغانه
3. G2395:3 در پردهٔ عراقی می‌زد به نام ساقیمقصود باده بودش ساقی بُدش بهانه
4. G2395:4 ساقی ماه رویی در دست او سبوییاز گوشه‌ای درآمد بنهاد در میانه
5. G2395:5 پر کرد جام اول زان بادهٔ مُشَعَلدر آب هیچ دیدی کآتش زند زبانه
6. G2395:6 بر کف نهاده آن را از بهر دلستان راآنگه بکرد سجده بوسید آستانه
7. G2395:7 بستد نگار از وی اندرکشید آن میشد شعله‌ها از آن می بر روی او دوانه
8. G2395:8 می‌دید حسن خود را می‌گفت چشم بد رانی بود و نی بیاید چون من در این زمانه

ganjoor: sh2395 · public domain